Visserij

De EU beperkt hoeveel vis mag worden gevangen om de visbestanden te beschermen. Dit is cruciaal voor een levensvatbare visserijsector. Elk jaar worden voor meer dan 200 commerciële soorten vangstbeperkingen bepaald op basis van onafhankelijk wetenschappelijk advies.

Daarnaast stelt de EU voor bepaalde zeegebieden meerjarenplannen op om de instandhouding op lange termijn te waarborgen. Met maatregelen om illegaal vissen tegen te gaan, wordt ook de schade aan mariene ecosystemen beperkt.

Vangstquota bepalen voor de EU-landen

De Raad vervult een belangrijke rol bij het bepalen van vangstbeperkingen ("totaal toegestane vangsten") en nationale quota voor visbestanden in de EU, want op dit gebied is de Raad als enige verantwoordelijk voor de wetgeving.

1. Raadpleging en voorstel: de Commissie komt met een voorstel voor vangstbeperkingen op basis van wetenschappelijk advies.
2. Onderhandelingen: vertegenwoordigers van de EU-landen analyseren en bespreken het voorstel in de Groep visserijbeleid van de Raad.
3. Akkoord: de ministers van de EU-landen komen de vangstbeperkingen en -quota overeen in de Raad Landbouw en Visserij.
4. Aanneming: het akkoord wordt formeel aangenomen door de Raad en wordt wetgeving.

• Hoe worden vangstbeperkingen en visquota bepaald?

Minder overbevissing ten opzichte van 20 jaar geleden

Dankzij het visserijbeleid en de maatregelen om duurzamer te vissen, kunnen de visbestanden zich herstellen. In 2003 werd 7 op de 10 visbestanden overbevist. In 2022 was dat afgenomen tot 3 op de 10. De overbevissing is in 20 jaar tijd dus met 40 procentpunt gedaald.

Uit deze gegevens blijkt dat de EU-regels een positief effect hebben op de gezondheid van visbestanden, maar toch blijft overbevissing een probleem. Met name in de Middellandse Zee, de Zwarte Zee en de Oostzee blijft de toestand van de visbestanden kritiek en zijn verdere maatregelen nodig.